De allereerste keer dat ik hem zag was online, ik werkte op dat moment op een ranch in Spanje en ging eens per week naar een internetcafe om naar huis te mailen en wat rond te kijken of verschillende paardenfora, de foto’s van pasgeboren veulentjes waren natuurlijk het leukst. En daar zag ik hem, zijn fokker plaatste foto’s van een pasgeboren Welsh veulentje; Lodewijk. Een oranje bolletje met lange witte beentjes en een groot wit hoofd. Wauw.

Daar reed ik dan, door de Spaanse bergen op prachtige zwarte hengsten als in een droom, maar tijdens die ritjes droomde ik van de gekke Welsh veulentje in Nederland. Niet wetend dat hij een jaar later weer op mijn pad zou komen en van mij zou zijn.

Lodewijk was een jaar oud toen ik hem kocht. Iedereen verklaarde me voor gek, wat moet je met zo’n lelijke kleine pony? Maar ik vond hem fantastisch, zo mooi, zo leuk, die roze bril is nooit af gegaan en ook nu hij er niet meer is kan ik nog steeds niet geloven dat zo’n prachtpony zo lang mijn beste vriendje heeft mogen zijn. Zo ontzettend veel samen meegemaakt, zoveel van en door hem geleerd. Ik mis hem nog iedere dag.